چشم پوشی از خطای دیگران

دوشنبه, ۷ ارديبهشت ۱۳۹۴، ۰۵:۴۲ ق.ظ
«تغافل» به معنای چشم پوشی از خطای دیگران است که اگر به جا و مصلحت‌آمیز باشد، از صفات حمیده به شمار می‌آید. تغافل اساس ارتباطات میان فردی می‌باشد که با نبود آن، افراد در معاشرت با یکدیگر دچار مشکل می‌شوند.
امام صادق‌علیه‌السلام می‌فرماید: «صَلَاحُ حَالِ التَّعَایشِ وَ التَّعَاشُرِ مِلْ‏ءُ مِکْیالٍ: ثُلُثَاهُ فِطْنَةٌ وَ ثُلُثُهُ تَغَافُل؛ (1) درستی وضع زندگی و معاشرت اجتماعی، پیمانه پری است که دو سوم آن توجه و هوشیاری است و یک سوم آن چشم پوشی.»البته در تغافل باید آگاهانه چشم پوشی کرد و الاّ غفلت، چشم پوشی نا آگاهانه است.
در اینجا برای روشن‌تر شدن مطلب به گوشه‌ای از زندگی رسول اکرم‌صلی‌الله‌علیه‌وآله اشاره می‌شود: «منافقین در غیاب پیامبرگرامی‌صلی‌الله‌علیه‌وآله زیاد بد گویی می‌کردند و با سخنان ناروای خود حضرت را می‏آزرند. حضرت‌صلی‌الله‌علیه‌وآله نیز از زشت گوییهای آنها به خوبی آگاه بود؛ ولی تغافل می‌فرمودند و به روی خود نمی‌آوردند. گاهی به منافقین خبر می‌رسید که بدگوییها و سخنان زشت شان به سمع نبی اکرم‌صلی‌الله‌علیه‌وآله رسیده است؛ لذا برای آنکه چاره جویی کنند و خود را از ننگ رسوایی مصون دارند، به طور حضوری شرفیاب می‌شدند و گفته‌های خود را انکار کرده، اظهار می‌کردند ما چنین حرفهایی را نزده‌ایم. حضرت نیز با آنکه می‏دانستند آنها دروغ می‌گویند، با این حال تکذیبشان را می‌پذیرفتند و در ظاهر حرفهایشان را قبول می‌کردند. حضرت با این عمل خویش قصد سازندگی و اصلاح آنها را داشتند تا اگر کسی از سر ناآگاهی راه به خطا رفته است، با گذشت و بزرگواری آن گرامی به مسیر اصلی برگردد.ضمن اینکه حضرت از حق شخصی خویش می‌گذشتند، نه حق الناس. و تمام اینها طبق مصلحت بوده است. قرآن نیز به همین نکته اشاره دارد. آنجا که منافقین این عمل حضرت- که برای حفظ آبروی آنان بود- را به ساده دلی و زود باوری تفسیر می‌کرد‏ند و می‌گفتند: «حضرت رسول گوش شنوایی است و هر سخنی را می‌شنود، بی چون و چرا قبول می‌کند: «وَ مِنْهُمُ الَّذینَ یؤْذُونَ النَّبِی وَ یقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ»؛ «و برخی از منافقان کسانی هستند که پیامبر را آزار می‏دهند و می‏گویند او گوش است.» «قُلْ أُذُنُ خَیرٍ لَکُمْ»؛ «بگو گوش خوبی برای شما است [یعنی این به نفع شما است].» (2)

منبع:
(1). منتخب میزان الحکمه، دو جلدی، همراه با ترجمه، محمدی ری شهری، انتشارات دارالحدیث، قم، 1384 ش، ص 772.
(2). تفسیر نمونه، مکارم شیرازی، انتشارات دارالکتب الاسلامیه، تهران، 1385 ش، ج 8، صص 26-27، با اندکی دخل و تصرف.

  • احسان حسینی

نظرات (۰)

هيچ نظري هنوز ثبت نشده است
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
مدير سايت: احسان حسيني
Thumb_141956
ا اللهم عجل لوليک الفرج
ويــژه هـــا
پي گيري پرسش شما